ćwiczenia mięśni dna miednicy

W reha­bi­li­ta­cji mię­śni dna mied­nicy, która sta­nowi część lecze­nia vulvo­dy­nii, wyko­rzy­stuje się sze­reg tech­nik i ćwiczeń. Fizjo­te­ra­peutka Pani Raquel Per­lis prze­słała nam jedno pro­ste ćwicze­nie, które mogłoby pomóc kobie­tom cier­pią­cym na vulvo­dy­nię oraz kilka uwag i doświad­czeń w pracy z kobie­tami cier­pią­cymi na tę dolegliwość.

ćwiczenie

Spró­buj naj­pierw napi­nać mię­śnie dna mied­nicy deli­kat­nie. Tak jak­byś chciała powstrzy­mać odda­wa­nie moczu. Wyobra­żaj sobie że kiedy napi­nasz te mię­śnie to tak jakby winda jechała do góry. Na naj­wyż­szym pię­trze winda zatrzy­muje się tylko na jedną sekundę po czym bar­dzo szybko spada na par­ter (dzieje się tak dzięki temu, że roz­luź­niasz mię­śnie). Zacze­kaj 5–7 sekund roz­luź­niona i powtórz ćwicze­nie 5–6 razy. Naj­le­piej całość rób 5 razy dziennie.

Jeśli jesteś pod opieką fizjo­te­ra­peuty, poproś go o kilka ćwiczeń na roz­cią­gnię­cie bio­der i nóg oraz rób ćwicze­nia z dila­to­rami (zamiast nich można użyć gład­kiego dildo z sex shopu, od naj­mniej­szych do stop­niowo większych).

Bar­dzo ważne jest, żeby się nie for­so­wać i nie wyko­ny­wać czyn­no­ści, które spra­wiają ból.

Naj­częst­sze, typowe pro­blemy kobiet cier­pią­cych na vulvo­dy­nię i/​lub vesti­bu­lo­dy­nię, które przyj­muję w swo­jej prak­tyce to:

• ból pod­czas współ­ży­cia (dys­pa­reu­nia) albo abs­ty­nen­cja sek­su­alna spo­wo­do­wana bólem lub lękiem,
• wyso­kie napię­cie mię­śni dna mied­nicy (pochwica wtórna, czyli pochwica, która roz­wi­nęła się na sku­tek vulvo­dy­nii), czyli innymi słowy nie­pod­le­ga­jące woli zaci­śnię­cie mię­śni mied­nicy; więk­szość klien­tek nie zdaje sobie sprawy, że zaci­ska mię­śnie dopóki im tego nie pokażemy,
• ogra­ni­czony zakres ruchowy i nie­ela­stycz­ność nóg i bio­der, głów­nie rota­cji bio­der, mię­śni dwu­gło­wych ud i wokół miednicy,
• czę­ste i gwał­towne odda­wa­nie moczu (nie u wszyst­kich klientek),
• niska wie­dza o wła­snych geni­ta­liach i niska samoocena,
• cza­sami zatwardzenia,
• wiele klien­tek może mieć pro­blemy z dol­nym odcin­kiem ple­ców (rów­nież ze sta­wem bio­dro­wym oraz kością ogo­nową), nie­pra­wi­dłową postawą ciała, bli­znami od prze­by­tych ope­ra­cji i ogól­nie sła­bymi mię­śniami, głów­nie w oko­licy mied­nicy; wszyst­kie powyż­sze dole­gli­wo­ści mogą się przy­czy­niać do nad­wy­rę­ża­nia mię­śni dna mied­nicy i pogar­sza­nia obja­wów vulvodynii,
• wycień­cza­jący ból powo­duje, że klientki są czę­sto bierne i otępione.

Sche­mat mojej typo­wej sesji fizy­ko­te­ra­pii składa się z:

• około 10–15 minut biofeedbacku,
• 20–25 minut masażu mięk­kich tka­nek, głów­nie wewnętrz­nej strony ud, mię­śni kro­cza, mię­śni dol­nej czę­ści brzu­cha oraz mię­śni pochwy (uży­wam 5% roz­tworu lignokainy/​lidokainy, żeby zła­go­dzić ból pod­czas terapii),
• ćwiczeń z uży­ciem z uży­ciem dila­to­rów (cylin­drycz­nych przed­mio­tów słu­żą­cych do tera­pii mię­śni pochwy),
• nauki ćwiczeń roz­cią­ga­ją­cych i kory­gu­ją­cych pro­blemy z plecami.

Natu­ral­nie sesje są przy­go­to­wane pod kątem kon­kret­nych pro­ble­mów, z jakimi przy­cho­dzą pacjentki.

Raquel K. Per­lis jest fizjo­te­ra­peutką spe­cja­li­zu­jącą się w dys­funk­cjach dna mied­nicy, któ­rymi zaj­muje się od 1981 roku. Pra­cuje w Mas­sa­chu­setts w Sta­nach Zjednoczonych.