vulvodynia

Międzynarodowe Towarzystwo Badań Nad Chorobami Vulvo-​​vaginalnymi (The Inter­national Society for the Study of Vulvovaginal Diseases) definiuje vulvodynię w następujący sposób:

„Jest to chroniczny ból czy dys­kom­fort, charak­teryzujący się uczuciem palenia, kłucia czy podraż­nienia w genitaliach żeńskich w takich przy­pad­kach, kiedy nie występuje żadna infek­cja czy choroba skóry vulvy [sromu] czy pochwy powodująca te objawy. Naj­czę­ściej występuje odczucie palącego bólu, jed­nak rodzaj i nasilenie objawów są bar­dzo zin­dywidualizowane. Ból może być stały lub nie, zlokalizowany albo rozprzestrzeniony.”

Aby postawiona została diagnoza vulvodynii ból musi się utrzymywać przez co naj­mniej 3 miesiące. Kobiety, które cier­pią na tę chorobę zwykle jed­nak dużo dłużej czekają, aż zostanie im postawiona wła­ściwa diagnoza. Bar­dzo często pod­dawane są inten­syw­nemu leczeniu na infek­cje bak­teryjne, grzybicze itp., które jed­nak nie przynosi pozytyw­nych skut­ków. Autorzy specjalizujący się w leczeniu vulvodynii pod­kreślają, że w przy­padku tej grupy pacjen­tek takie miej­scowe leczenie może podraż­nić bolesne tkanki i tym samym pogor­szyć już występujące symptomy.

Diagnozę i leczenie vulvodynii (vulvodynii wła­ściwej oraz vestibulodynii) często utrud­nia fakt, że kobiety na nią cier­piące często fak­tycz­nie chorują także na powracające infek­cje pochwy (grzybicze i/​lub bak­teryjne) i/​lub dróg moczowych. Według badań dr H. Glazera problemy te dotyczą od 60 do 70% kobiet cier­piących na vulvodynię. Duże wyzwanie diagnostyczne stanowi roz­poznanie, co jest infek­cją, a co dolegliwo­ściami wynikającymi z vulvodynii. Często po wyleczeniu infek­cji bak­teryj­nej czy grzybiczej objawy vulvodynii utrzymują się przez długi czas. Warto raz jesz­cze pod­kreślić, że specjali­ści często zaznaczają, że pacjentki z vulvodynią powinny być leczone na infek­cje w spo­sób szczegól­nie ostrożny, gdyż wiele leków stosowanych przy infek­cjach może znacz­nie pogor­szyć objawy vulvodynii. Dok­torzy H. Glazer i G. Rodke – autorzy książki „The Vulvodynia Survival Guide” – podej­rzewają, że powracające infek­cje pojawiają się u tej grupy kobiet z tego samego powodu, z jakiego cier­pią one na vulvodynię i może on dotyczyć np. nie­prawidłowego funk­cjonowania sys­temu immunologicz­nego. Zagad­nienie to wymaga dal­szych badań.

Ważny jest także fakt, że w wyniku chronicz­nego bólu u wielu pacjen­tek cier­piących na vulvodynię (zarówno na vulvodynię wła­ściwą, jak i vestibulodynię) powstają zmiany w mięśniach dna mied­nicy – następuje wzrost tzw. napięcia pod­stawowego (mięśnie są cały czas napięte) oraz obniżenie kon­troli wolicjonal­nej (kobiety mają mniej­szą kon­trolę nad tym, czy napinają czy też roz­luź­niają mięśnie). Dlatego współ­praca z doświad­czonym fizjoterapeutą może bar­dzo pomóc wielu pacjentkom.

Różni autorzy zaznaczają, że ich doświad­czenia kliniczne świad­czą o tym, że vulvodynia nie wpływa na płod­ność i prawidłowy prze­bieg ciąży kobiety. Należy jed­nak brać pod uwagę, że nie­które leki stosowane w leczeniu vulvodynii nie powinny być przyj­mowane pod­czas ciąży.

Specjali­ści pod­kreślają, że vulvodynia jest nadal bar­dzo nie­do­strzeganym problemem, co utrud­nia leczenie i zwięk­sza poczucie osamot­nienia i cier­pienia dotkniętych nią kobiet. Z badań nie­dawno prze­prowadzonych pod nad­zorem dr Ber­narda Har­lowa z Uniwer­sytetu Har­wardz­kiego wynika, że nawet 13 mln kobiet w Stanach Zjed­noczonych może w swoim życiu chorować na vulvodynię. Wyniki róż­nych badań wskazują, że w USA na Vulvodynię choruje między 3 a 16% kobiet (badania takie nie zostały dotych­czas prze­prowadzone w Polsce).

Amerykań­skie badania z 2003 roku pokazują, że naj­więcej kobiet zaczyna chorować na vulvodynię między 18 a 25 rokiem życia, a naj­mniej – po 35 roku życia.

Vulvodynia ma nie­wąt­pliwie ogromny wpływ na życie kobiety, na jej funk­cjonowanie, sek­sual­ność i psychikę. W szczegól­nie cięż­kich przy­pad­kach choroba może uniemoż­liwić kobiecie utrzymanie pracy i ból zmusza ją do pozostawania w łóżku przez długi okres czasu.
Wiele kobiet opisuje swój ból następującymi słowami: „To tak, jakby ktoś lał kwas na otwartą ranę”.

podtypy vulvodynii

Vulvodynię zwykle dzieli się na następujące podtypy:

• vulvodynia wła­ściwa (Generalized/​dysesthetic Vulvodynia),
• vestibulodynia (nazywana też Vulvar Vestibulitis Syn­drome, na język pol­ski czasami tłumaczona jako zespół zapalenia przed­sionka pochwy).

Nie­które kobiety cier­pią zarówno na vulvodynię wła­ściwą, jak i vestibulodynię.

 
Ponadto z vulvodynią często współ­występują następujące choroby, które rów­nież wywołują ból pochwy lub vulvy:

• nawracające zapalenie pochwy lub vulvy (Cyc­lic Vulvovaginitis),
• der­matozy vulvy (Vulvar Dermatoses).

 
Ważny problem dla wielu kobiet cier­piących na vulvodynię stanowi także pochwica, czyli nie­zależne od woli skur­cze mięśni wokół wej­ścia do pochwy.