dla mężczyzn

Vulvo­dy­nia powo­duje cier­pie­nie i jego skutki doty­kają bez­po­śred­nio kobiet. Należy jed­nak pod­kre­ślić, że udział w bólu mają rów­nież męż­czyźni, part­ne­rzy dotknię­tych tą dole­gli­wo­ścią kobiet. Podob­nie, choć z istot­nymi kul­tu­ro­wymi róż­ni­cami, doty­czy to part­ne­rek w związ­kach homoseksualnych.

Vulvo­dy­nia u part­nera cho­rej kobiety może rodzić:

• fru­stra­cję,
• złość,
• obni­żone zaufa­nie do partnerki,
• obni­żoną samoocenę,
• poczu­cie bezradności,
• samot­ność.

Trud­no­ści wyni­kają rów­nież z nie­wie­dzy: co się dzieje? Wiele pytań zwią­za­nych z vulvo­dy­nią pozo­staje bez odpo­wie­dzi, nawet po zdia­gno­zo­wa­niu choroby.

Vulvo­dy­nia dotyka dzie­dziny życia, w któ­rej przez spo­łeczne tabu męż­czyźni czę­sto czują się zdani na sie­bie samych. Zmu­szeni do zma­ga­nia z bie­żą­cymi trud­no­ściami w rela­cji jed­no­cze­śnie kon­fron­tują się z kul­tu­ro­wymi wyma­ga­niami wobec męż­czy­zny, wzor­cami zacho­wań i osią­gnięć. Spo­ty­kają się z nie­zro­zu­mie­niem otoczenia.

Trud­no­ści w sek­sie spo­wo­do­wane bólem i wtór­nymi skut­kami vulvo­dy­nii (które doty­czą więk­szo­ści cho­rych kobiet) mogą męż­czy­znom znisz­czyć satys­fak­cjo­nu­jące współ­ży­cie, mogą oba­lać marze­nia i osła­biać rela­cje. Kon­fron­tują z wła­sną nie­wie­dzą i bez­rad­no­ścią, szcze­gól­nie trud­nymi do znie­sie­nia w męskim modelu i naka­zie aktyw­no­ści i osią­gnięć. Z dru­giej strony męż­czyźni mają moż­li­wość decy­zji, która jest nie­do­stępna kobie­tom – mogą pozbyć się zwią­za­nych z vulvo­dy­nią trud­no­ści poprzez rezy­gna­cję z rela­cji z cho­ru­jącą partnerką.

Bez­po­śred­nie skutki cho­roby doty­kają kobiet i skoro nie mogą one ochro­nić się przed bólem to zro­zu­miałe są ich mocne reak­cje. Męż­czy­zna jest w sytu­acji, w któ­rej nie odczuwa bez­po­śred­niego bólu. Może to powo­do­wać, że jest mu trud­niej na bie­żąco reago­wać i wyra­żać swoje emo­cje. Pro­wa­dzi to do odcię­cia i osła­bie­nia komu­ni­ka­cji z part­nerką i/​lub bar­dzo gwał­tow­nych zachowań.

Vulvo­dy­nia w mał­żeń­stwie czy rela­cji może dla męż­czyzn być rów­nież wyzwa­niem, które choć wymaga nad­zwy­czaj­nych środ­ków, jed­no­cze­śnie pomaga albo zmu­sza do ich odkry­cia. Może być doświad­cze­niem, które pro­wa­dzi do roz­woju indy­wi­du­al­nego i rela­cji jako cało­ści, do odkry­cia nowych wartości.

gdzie szukać pomocy?

W tej trud­nej sytu­acji bar­dzo wiele zależy od decy­zji i świa­do­mo­ści męż­czy­zny. Być może nie ma on wpływu na vulvo­dy­nię, ale od niego zależy, co w tej sytu­acji zrobi. Spo­sób, w jaki odpo­wie na cho­robę, która spo­tyka jego part­nerkę i jego samego sta­nowi dużą odpo­wie­dzial­ność i może być bar­dzo twórczy.

Decy­zje męż­czyzn, któ­rzy zma­gają się z vulvo­dy­nią są różne, tak jak różny i zło­żony jest kształt samego związku. Nie­któ­rzy decy­dują się:

• pomóc swo­jej part­nerce uzy­skać dia­gnozę i leczenie,
• dowie­dzieć się wię­cej o chorobie,
• nie rezy­gno­wać z seksu; jeżeli nie jest moż­liwa pene­tra­cja szu­kać innych, moż­li­wie satys­fak­cjo­nu­ją­cych sposobów,
• dowie­dzieć się wię­cej o sobie i swo­ich reak­cjach, o swo­ich ocze­ki­wa­niach i potrzebach,
• roz­ma­wiać z part­nerką i z innymi, do któ­rych mają zaufanie,
• zna­leźć inne, nie­sza­blo­nowe spo­soby postępowania.

Sytu­acja czę­sto wymaga wspar­cia i pomocy, którą nie­któ­rzy znaj­dują u:

• sek­su­ologa,
• psy­cho­te­ra­peuty,
• grup wspar­cia.

Zapra­szamy męż­czyzn do zada­wa­nia pytań i dzie­le­nia się swo­imi poglą­dami oraz prze­ży­ciami na forum.