pochwica

Bar­dzo czę­stym obja­wem vulvo­dy­nii jest bole­sność pod­czas sto­sun­ków płcio­wych, zwana dys­pa­reu­nią. U nie­któ­rych kobiet z cza­sem trwa­nia cho­roby mogą się wytwo­rzyć nie­za­leżne od woli skur­cze mię­śni wokół wej­ścia do pochwy wystę­pu­jące przy pró­bie pod­ję­cia współ­ży­cia czy wpro­wa­dza­nia cze­goś do pochwy (np. pod­czas bada­nia gine­ko­lo­gicz­nego). Stan taki nazy­wany jest pochwicą (vagi­ni­smus) i dodat­kowo przy­czy­nia się do bólu odczu­wa­nego przez kobiety cier­piące na vulvo­dy­nię. Pochwica może utrzy­my­wać się po ustą­pie­niu obja­wów vulvo­dy­nii i wymaga wtedy dodat­ko­wego lecze­nia (np. za pomocą fizjo­te­ra­pii czy psychoterapii).

Obja­wów pochwicy mogą także doświad­czać kobiety, które nie cier­pią na vulvo­dy­nię ani żadną inną cho­robę vulvy lub pochwy. U nie­któ­rych kobiet pochwica może się roz­wi­nąć na sku­tek trud­nych doświad­czeń sek­su­al­nych, traumy czy ambi­wa­lent­nego sto­sunku do wła­snego ciała, sek­su­al­no­ści i rela­cji intymnych.

Spe­cja­li­zu­jąca się od dwu­dzie­stu lat w lecze­niu kobiet z vesti­bu­lo­dy­nią dr M. Goetsch z Por­t­land uważa jed­nak, że zanim posta­wiona zosta­nie dia­gnoza pochwicy wyni­ka­ją­cej z trud­no­ści emo­cjo­nal­nych należy zawsze dokład­nie zba­dać kobietę pod kątem vesti­bu­lo­dy­nii. Jej doświad­cze­nie świad­czy o tym, że pochwica u wielu pacjen­tek roz­wija się wła­śnie w wyniku dłu­go­trwa­łego i nie­zno­śnego bólu spo­wo­do­wa­nego vestibulodynią.